افسوس که به اندازه ی خوبیت از تو دورم... و به ناچار می پندارم که نبودنت بر بودنت غلبه دارد؛ مرا ببخش! می دانم این گونه نیست می دانم این من هستم که سالهاست رفته ام و این تو هستی که در همان نقطه ی روشن، باقی مانده ای هنوز!